Kruipen, handjes klappen en gaan staan (met houvast, weliswaar) gaan ondertussen heel vlot. Soms wordt het één al eens gecombineerd met het ander (handjes klappen al staand en leunend over het park of de salontafel), en dit met wisselend succes.
We realiseren ons tevens meer en meer dat je als jonge ouder echt wel beter over een aantal extra ogen, liefst twee zelfs (en het beste ook op je rug), beschikt, dat je beter je huis van meet af aan kindvriendelijk inricht (voor zoverre mogelijk - en dan ook meteen toe te passen op onze volgende woonst), en vragen ons vooral steeds vaker af hoe we in godsnaam onze dagen vulden toen Wolf er nog niet was, of toen hij nog niet zo'n actief bazeke was. Een mens begrijpt achteraf echt niet hoe hij moe kon zijn in tijden waarin hij zich niet moest bezighouden met het achtervolgen van een (erg ondernemende) spruit, op zijn strooptocht door het huis. Desalniettemin zijn we natuurlijk nog steeds ontzettend fier en trots en wat weet ik allemaal op wat hij allemaal heeft bijgeleerd tijdens de laatste maanden. Maar goed. De ene bluts of buil volgt dezer dagen de andere razendsnel op, hoezeer we ook ons best doen om hem in het oog te houden.
Hierbij dan ook nog een korte fotogetuigenis (waaronder ook vakantiefoto's uit van een aantal weken geleden).
Geen opmerkingen:
Een reactie posten