Hij nadert, de uitgerekende datum. Ik had nooit gedacht dat we hem (misschien) gingen halen, maar zie... Alles wat ze zeggen over een tweede kind klopt hier niet: dat ze rapper komen, dat ze doorgaans wat zwaarder zijn,... Niets van dat. Sibje zwemt nog vrolijk rond in mijn buik, terwijl ik vertrouwd geraak met fenomenen als bekkenpijn (instabiliteit?), acute nesteldrang, hormonen in 't algemeen, vochtophoping, vermoeidheid... Vorige keer geen tijd gehad voor dat alles. Wolf was er al.
Nu, als al die ongemakken pas starten op 39 weken, valt het allicht wel mee, maar leuk is anders. 't Mag nu wel gaan beginnen.
De vijf (?) keer vals alarm helpen natuurlijk niet om het ongeduld te verkleinen. Bij Wolf was het van de eerste keer de goeie keer, nu weten we al lang niet meer of we nu wel of niet naar de vroedvrouw moeten bellen, want er zijn hier al een paar keer (quasi regelmatige) pijnlijke weeën geweest. En dat duurt dan een uurtje, of een uur en een kwart. En dan is 't weer gedaan. Net op het moment dat Rob de telefoon heeft vastgepakt. 's Nachts maak ik hem zelfs niet meer wakker als het minder dan een uur duurt.
Nu. Het goede nieuws is dat het allicht wel (veel) sneller zal gaan dan de vorige keer (ahum...), want die weeën hebben wel al wat voorbereidingswerk verricht (bij de laatste controle 3 cm voor wie het wil weten).
Wolf en Arthur
Geen opmerkingen:
Een reactie posten