Arthur heeft een off-day. Hij voelt zich niet goed in zijn vel. Hij huilt al sinds gisterenavond 19u (tussendoor heeft hij gelukkig wel al een aantal uurtjes geslapen, maar het hadden er wel meer mogen zijn), de hele avond en daaropvolgende voormiddag lang. Nu hij eventjes stil is, zal ik _proberen_ iets in het huishouden gedaan te krijgen, maar ik vrees dat we vanavond afhaalpizza's eten ipv zelfgemaakte pastaschotel. Gelukkig vond ik in 'Oei, ik groei' het mogelijke antwoord (naast het feit dat hij nog altijd vreselijk verkouden is, bijna niet kan ademen door zijn neusje, en een bloedhekel heeft aan het aerosoltoestel): veel baby's maken rond 8 weken opnieuw een groeispurtje door.
In de krant las ik daarnet ook een antwoord op het 'mysterie' van de kraamtranen/babyblues, sommigen onder u wellicht welbekend (de - meestal zeer tijdelijke - traantjes of het rothumeur bij de mama, doorgaans 3-5 dagen na de bevalling). Nu weet ik weer waarom het goed was aan man en moeder te vragen om chocolade(koeken) en bananen mee te smokkelen naar het ziekenhuis. Ze zouden dat verdorie standaard op het menu moeten zetten. Toegegeven: bij mij had het vooral te maken met het feit dat ik vond dat ik chronisch ondervoed werd op de materniteit (ze zijn daar blijkbaar niet voorzien op mama's met een grote eetlust) :)
Wolf en Arthur
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten