Over slapen gesproken...

Hoe het ondertussen met de nachten zit?

Wel, dat doorslapen (en daarmee bedoel ik: langer dan 5 uur aan één stuk) loopt nog steeds niet van een leien dakje. It's a work in progress, zullen we maar zeggen. Maar zie. Ge moogt daar niet (te veel) over klagen als moeder/vader. Wie kinderen wil, weet dat er 90% kans is dat er minstens één periode, en als je pech hebt een zeer lange periode, volgt van bitter weinig slaap. En steeds wanneer ik denk dat men medelijden moet hebben met ons, of althans begrip moet tonen voor onze vermoeidheid en prikkelbaarheid, lees ik verhalen van anderen die het nog veel lastiger blijken te hebben.

Met Wolf hebben wij verduiveld veel geluk gehad, weten we nu. Die sliep (af en toe een slechtere nacht erbij genomen, wegens verkoudheid/oorpijn/tandpijn/angsten/te druk) redelijk goed vanaf pakweg 2-3 maanden. Ik moest mezelf daar wel hele avonden voor 'in de zetel parkeren' (clustervoeden heet dat met een schoon woord), maar het werkte wel. Vanaf 14 maanden (een dikke niet-merci aan de uitvinders van het winteruur) tot pakweg 21 maanden ging het een stuk slechter. Toen stond hij altijd rond 5 uur op en dachten we dat we te beklagen waren. Niet dus. Het kan nog veel erger, weten we nu. Soit. Op 't moment dat ik moest bevallen van Arthur, sliep Wolf quasi de klok rond. En dat doet hij meestal sindsdien. Ok. We moeten al wel eens terug naar boven voor een aaike, toiletbezoek, slokje water of 'koetje-trek', maar daar blijft het meestal bij. Vannacht werden we daarentegen getrakteerd op een échte peuter/kleuternachtmerrie. We hoorden een gruwelijk luide gil, gevolgd door angstig gehuil. Hij dacht dat er 'iets' over de grond van zijn kamer kroop en was zeer beslist. Hij kon het (onbestaande) beest duidelijk aanwijzen, nog half slapend.

Raar maar waar: Arthur, die zoals gezegd zelden 6 uur aan één stuk doorslaapt, werd er niet van wakker. Jammer genoeg deed hij dat amper 2 uur later, nog steeds midden in de nacht, wel. Enfin, we zijn al blij dat Wolf ook niet (meer) wakker blijkt te worden van het gehuil van broertje, als we er tenminste snel genoeg bij zijn. Dat is de belangrijkste reden waarom we heel binnenkort toch starten met stap 2: het heroveren van onze slaapkamer als plekje voor onszelf (Arthur slaapt nu nog op onze kamer, wegens andere kamer nog niet verbouwd).

Ik kan de adviezen en tips rond het 'leren (of laten) doorslapen' al niet meer op mijn twee handen tellen, en ze spreken elkaar niet zelden tegen, maar één ding kan ik alvast aanraden. Dit boek. Het wordt, en dat is zéér uniek, zelfs aangeraden door K&G én artsen én borstvoedings-ervarings-deskundigen. En 'k moet zeggen: we volgen de tips in dit boek nu een weekje, en Arthur heeft in ieder geval al meer en beter geslapen dan de afgelopen maand(en). 't Is nog niet wat het moet zijn, maar er zit duidelijk verbetering in.