Bretoense avonturen

Onze eerste gezinsvakantie zit erop. Al bij al viel het fantastisch mee. We hadden - gelukkig maar - geopteerd voor een weekje in een gîte in ons geliefde Bretagne. Rob en ik hebben al wat ervaring in het rondtrekken met de tent of 'camionette', maar gezien de verwachte temperaturen (die nachten aan de Bretoense noordkust durven al eens koud zijn in september) kozen we deze keer voor wat meer luxe en comfort. De gîte bleek méér dan mee te vallen: op 1 km van het strand, in een bijna-verlaten dorpje (normaal gezien is er wel een bakker en een bar, maar die waren allebei gesloten gezien buiten het seizoen), met een mooi tuintje mét schommel (we zijn vooruitziend), met babybadje, babybedje, kinderstoel, kinderspeelgoed, en zeer vriendelijke eigenaars (tevens artichokkenkwekers), en dan nog eens binnen een straal van 10 km van allerlei bezienswaardigheden en mooie bewegwijzerde wandelingen. En het weer wilde ook redelijk mee. Volgens Wolfje was er af en toe wat te veel koude wind (hij houdt er niet zo van), maar we zaten dan ook in Noord-Bretagne en niet op één of ander zandstrand in pakweg Tunesië of Benidorm.

Wolfje is het ideale kind om mee te nemen op vakantie. Tijdens de lange autorit (die we wel wat hadden opgesplitst) heeft hij geen enkele keer gehuild. Verder heeft hij elke nacht minstens 8 uur doorgeslapen, liet hij zich meestal zonder morren in de draagdoek stoppen (oké, het moest nu ook niet té lang duren en we mochten vooral niet slenteren of langer dan 5 minuten stilstaan), is hij niet ziek geweest,... Enkel onze geliefkoosde hobby om uitgebreid op restaurant te gaan (of zoals Rob altijd zei 'We gaan in Bretagne eten' in plaats van 'We gaan op vakantie naar Bretagne'), zullen we allicht voor een tijdje moeten stopzetten. Wolfje heeft namelijk de tamelijk vervelende gewoonte opgevat om bij voorkeur samen met ons te eten... Dat betekent niet alleen een gegarandeerde huilbui telkens wanneer mijn eten op mijn bord verschijnt (en hij toevallig nog niet aan de borst ligt), maar bovendien heb ik ondertussen moeten leren om mijn vlees/vis/galette/crêpe door partnerlief te laten 'voorsnijden'... Je kan je voorstellen dat dat niet meevalt bij het eten van een uitgebreide plateau de fruits de mer. Bovendien is het noch voor mijn spijsvertering, noch voor de kwaliteit van Wolfjes voedingen, noch voor de romantiek/gezelligheid, noch voor mijn tafel- of restaurantgenoten aangenaam om telkens met ontblote borst en met één hand van een maaltijd te zitten 'genieten'. Reken daarbij nog eens de verhoogde kans op blutsen en builtjes (mama is nogal onhandig wat betreft de combinatie van tafelbladen en babyhoofdjes), en je besluit al snel dat een lekker crêpeke of visje bereid door huiskok Rob véél beter smaakt :) Hij heeft zijn kooktalenten dan ook eens te meer bewezen.

Wat heeft Wolfje verder geleerd? Veel Bretoens is hij niet wijzer geworden (of iemand met zeer veel fantasie zou kunnen denken dat hij een voorliefde voor stenen heeft ontwikkeld ('men' in het Bretoens)), maar ik meen daarentegen wel al een eerste 'mama' te hebben kunnen distilleren uit het gebrabbel (geluid aan!):