De tijd gaat snel

Onwaarschijnlijk hoe snel de tijd voorbij vliegt met een baby in huis. Wolfje wordt zo snel groot. 't Levert een combinatie van trots en weemoed op bij ons. Hoewel de fierheid toch wel overheerst. En de grote verwondering. Vrienden, familie en kennissen met kleine kinderen hadden ons op voorhand voorspeld hoe we versteld zouden staan over het tempo waarin baby's bijleren en groeien. Maar we hadden nooit verwacht dat het zo'n indruk op ons zou maken.
Zo begon Wolf vorige week maandag vol overgave met zijn vuistjes naar zijn speelboog te slaan, had hij woensdag of donderdag voor de eerste keer echt 'beet' (hoewel het eerder bij toeval leek), en is hij sinds gisteren al een meester in het vastgrijpen. Vanmiddag begon hij ook met het gecombineerde gebruik van handen en voeten (voeten schoppen de verder hangende speeltjes dichter bij hem, binnen handbereik, en handjes grijpen ze vervolgens vast). Ik zou het niet eens kunnen (ben dan ook niet meer zo lenig als een baby).
Voor een buitenstaander lijkt het wellicht allemaal zeer fait divers, maar alle jonge ouders zijn het erover eens: de natuur zit toch wel verduiveld goed in elkaar. Wij buigen nederig bij zoveel grootsheid.

Wie nog niet kwam kijken naar Wolfje, raden we aan dat spoedig te doen, want momenteel is hij zo mogelijk nog boeiender om naar te kijken. "Beter dan een tv" (dixit Rob).