Woordjes

Wolf begint nu echt pogingen te ondernemen om in serieus gesprek te gaan. 'Mama' en 'baba' (een enkele keer 'papa') zijn reeds langer stopwoordjes, maar tot nu toe werden ze eerder sporadisch in de juiste context gebruikt. De laatste dagen beginnen we echter te merken dat hij zélf snapt dat achter die woorden ook een specifieke betekenis schuilgaat. Toch is er nog enige sprake van begripsverwarring (of althans -verruiming). En ik weet niet of ik me steeds even gevleid moet voelen. Om één of andere reden heb ik immers de indruk dat 'mama' wordt aangewend voor alle extreme emoties (extreme vreugde, maar ook extreme frustratie, groooote verveling en - toch nog steeds met stip bovenaan de lijst - reuzehonger!!!). Zou hij misschien denken dat ik nog steeds de enige voedselbron ben? Of klinken 'mè' (melk) en 'ma' voor ons gewoon nagenoeg hetzelfde?

Vanavond merkte ik overigens ook een eerste duidelijke stap in de richting van taal-imitatie. Wolf mag niet aan de vaatwas komen (dat weet hij of zou hij naar 800 neens en 200 tikjes op de vinger toch wel moeten beginnen snappen). Toen ik die vanavond begon leeg te maken, kwam ons klein kruipwonder opnieuw als een duracellkonijntje naar de machine gekropen, om daar meteen onthaald te worden op een (zachte) neen en een (eveneens zacht) tikje op zijn hand. En plots, nog voor ik verder kon gaan op verbiedende toon, ging hij rechtop op zijn knieën zitten, met hangende pootjes en neen-schuddend hoofdje, en begon hij mij toe te spreken. Geheel en al met verheffende stem en strenge blik. 'Ma-ma-ma-ma-ma-ma' (in crescendo en met op en neer gaande toon) klonk het. Zowaar... ik voelde mij echt geïntimideerd.
Als beloning heb ik hem een lepeltje gegeven (niet uit de vaatwas, maar uit de besteklade), en daar bleek hij ruim tevreden mee.

'Papa' weerklinkt dan weer beduidend vaker wanneer Rob in de buurt is (logisch, niet?), wanneer Rob thuiskomt, wanneer hij iets heeft uitgespookt ('kijk, papa, naar wat ik al kan/durf!'), of aan het traphekje. Dat laatste neem ik overigens volledig op mij... Wel snugger van Wolf, overigens, dat hij nu al snapt dat mijn lokroepen aan de trap voor zijn papa bestemd zijn...