Dardennen

De verdediging vrijdag, die viel behoorlijk mee. Ik stond versteld van mijn eigen rust. 't Was in die zin een beetje te vergelijken met mijn bevalling vorig jaar: bloednerveus de dagen en vooral uren voordien, maar 'betrekkelijk' kalm en geconcentreerd au moment suprême. De prijs naar de 'grappigste' situatie/uitspraak van de avond gaat dan ook naar het moment waarop ik (me niet realiserend dat de micro al goed stond afgesteld, en, toegegeven, ter plekke stervend van de zenuwen) tegen mezelf (en het voltallige reeds aanwezige publiek) mompel dat het 'verdorie voelt alsof ik opnieuw ga bevallen' (laat de heren van de examencommissie nu niet toevallig op dat moment de zaal binnenwandelen...).
Aiaiai. Nu. Ik blijf erbij dat het er veel van weg heeft. En mijn vrouwelijke collega's waren het in ieder geval na afloop volmondig eens dat 'eerst een kind krijgen een doctoranda blijkbaar goed doet'. Ik pleit verder onschuldig indien het geboortecijfer in de vakgroep de komende twee jaar (nog maar eens) de hoogte inschiet...

En neen: we gaan geen wonden openrijten door hier nog eens het verhaal te doen over Rob die een godganse dag in de file stond, en zo tot zijn eigen grote ergernis en spijt mijn verdediging niet haalde, of zeuren over het feit dat de vragenronde eigenlijk veel te snel voorbij was door een vergissing (?), zodat ik met het gevoel blijf zitten niet écht mijn ding te hebben gedaan en het publiek wat op zijn/haar honger bleef zitten. Ik begon zowaar net wat opgewarmd te geraken. Maar wat doet een mens eraan? Vragen of hij nog een extra vraagje kan krijgen?
Ach. Ik hoop dat ik in de nabije en verre toekomst nog voldoende (wetenschappelijke/academische) eieren kwijt zal kunnen, want ik was wel erg gevleid door de grote interesse voor mijn onderzoek, thuis en daarbuiten.

We troosten ons overigens sterk met de gedachte dat Rob vorig jaar, bij die andere (echt belangrijke) gebeurtenis, 38 uur mijn hand heeft vastgehouden, en het toen zeker en vast wél lang genoeg heeft geduurd. Aan alle collega's die jaloers waren op 'de snelste doctoraatsverdediging ooit': een beetje compensatie mag er wel zijn(:).

Aan enkele van mijn beste vrienden die er vrijdag bovendien jammer genoeg ook niet konden zijn, wegens jobperikelen en andere, laat ik tot slot nog weten dat ik hun mentale aanwezigheid en steun (net zoals die van Rob)echt wel heb gevoeld.

De aansluitende receptie en andere naweeën waren erg fijn (veel bekenden, en nog meer felicitaties per telefoon, mail of sms), al overheerste het uitgeputte gevoel. Dit overigens tot grote spijt van heel wat vrienden die in 't Floere Foefke nog uitgebreid wilden napraten over mijn doctoraatsonderzoek, zich oprecht afvragend in welke leefstijlcluster ik hen zou indelen (compleet met bijhorende academische argumentatie). Tja. Ik kon - tegen mijn eigen gewoonte in - gewoon geen pap meer zeggen, en ben om 23u15 huiswaarts getrokken om meteen als een blok in slaap te vallen (Rob achterlatend bij de vriendenbende). Men heeft zich naar het schijnt ook zonder 'mama doc' (dixit Rob) nog goed geamuseerd.

Maar dit weekend. Dat was gewoon SUPER. Voor mij was het de allereerste keer dat ik op weekend ging naar het (schoon)ouderlijke huis in de Ardennen ZONDER laptop. Een primeur. 't Was, nu ik erbij nadenk, wellicht zelfs de eerste keer in jaaaaaren dat ik op weekend/vakantie ging zonder laptop (overigens iets wat ook schoonzusje Sien terecht opmerkte).
En genoten dat we hebben: van het zonnetje, van de rust, van elkaar, van onze vrolijke zoon en van 't lekker eten (en de lekkere bubbels, her en der cadeau gekregen). Merci ook aan Sien en Steven voor de gezelligheid.

Als uitsmijter volgen hier (heel) binnenkort nog wat mooie pics van mijn beide mannen (dit weekend genomen).