Potloodvliegtuig ea

Wolf praat ondertussen behoorlijk veel. Er zijn zelfs van die dagen waarop hij monologen van een half uur afsteekt, waar wij dan maar de helft van begrijpen... en bezoek/verdere familie nog minder... Tja, je moet zijn vocabularium een beetje kennen en ook weten welke klanken hij zoal eens vervangt door een andere klinker/medeklinker.

Zo wordt
[t] gebruikt voor [s], als in 'poet' (= poes)
[p] voor [v] of [f], als in 'pot' (= vos), 'olipa' (= olifant) of 'di-ap' (= giraf), of [p] voor [t], zoals in 'panne-poepe' (= tanden poetsen) of 'pinne papa' (= pintje voor of van papa)
[m] meestal voor [w], als in 'mater' (= water),
al wordt [w] doorgaans ook weggelaten wanneer aan het begin van een woord, zoals in 'otje' ipv 'Wolfje', 'aate' (= water) of 'ijn' (= wijn)

Verder worden klanken al eens weggelaten wanneer te moeilijk, zoals in 'otje', 'beebie atuu' (= baby Arthur) of 'boeme' (= bloemen). Ook worden woorden soms omgedraaid, waardoor 'poet' niet alleen 'poes' betekent, maar ook 'soep'. En 't moeilijkste zijn nog de klanken of woordjes die voor verschillende zaken worden gebruikt, waardoor 'oenngg' (moeilijk fonetisch neer te schrijven, maar er zit een diepe keelklank achteraan) zowel een stoel als een schoen kan aanduiden.

Een aparte categorie zijn de benamingen van familieleden, zoals daar zijn...
'kakkie kien' (= tante Sien)
'kokko kee' (= nonkel Steven)
'kokko ik' (= nonkel Rik)
'tata kiekie' (= tante Elisa)
'o yeah' (=omie)

Grappig is ook het feit dat schijnbaar moeilijke, lange woorden er soms veel vlotter uitkomen dan (wat wij aanzien als) gemakkelijke woordjes (deze week hoorde ik nog 'acht-aage' voor 'vrachtwagen'). En het grappigste zijn ongetwijfeld de eigen, typisch peuteriaanse verzindsels. Zo zag Wolf onlangs een 'popoo-ietui' (= een potloodvliegtuig) door de lucht passeren, door onze lichtkoepel in de keuken. Het bleek om een vliegtuig te gaan dat hoog in de lucht een condensstreep achterliet.

En niet te vergeten zijn er de echte brabbels, die we gewoon niet kunnen thuisbrengen, zoals 'biekie' voor 'lepel', of woorden die hij hardnekkig fout blijft uitspreken, zoals 'aupm' ipv 'auto'. Dat laatste was één van zijn eerste woordjes, en we krijgen hem echt niet uitgelegd dat het eigenlijk 'auTOOO' moet zijn, ondanks het feit dat hij de letter [t] ondertussen al heel goed kan uitspreken...

Vandaag probeerde Rob Wolf nog wat te onderwerpen aan taaltraining, meerbepaald het inoefenen van de letter [w]. Na een twintigtal vruchteloze pogingen om hem 'WWWWater', 'WWWWijn' of 'WWWWolf' te laten zeggen, gooide Rob het over een andere boeg. De Filip en Mathilde-aanpak, zo te zeggen. En zowaar! 'OEWater', 'OEWijn' en 'OEWolf' kwamen er, na herhaaldelijke pogingen, toch al wat vlotter uit.
't Enige probleem... twee minuten later wilde Wolf graag nog een 'oebiekie' en een 'oebootam' voor in zijn 'oepoet' (= lepel en boterham voor in zijn soep). Help!