Flesweigeren

Het is zover. Ik ben (iets sneller dan gehoopt, maar dat heeft te maken met Arthurs latere geboorte) terug aan het werk. Halftijds weliswaar, omdat ik bij nader inzien écht nog geen moed of fut had om er voltijds aan te beginnen, voldoende vakantiedagen over had, en het ook voor het werk niet echt een probleem bleek. En gelukkig maar, want we zitten (voorlopig) met... een flesweigeraar.

Bij Wolf liep het ook niet allemaal van een leien dakje, hoewel we ons niet meer kunnen herinneren hoe lang het duurde vooraleer hij de fles accepteerde. We weten wel nog dat hij in de kribbe minstens één week niet of nauwelijks wilde drinken... Om die toestanden te vermijden, ben ik blij dat Arthuurke veilig thuis, bij zijn papa (maand ouderschapsverlof) kan blijven en dat die tijd heeft om hem te laten wennen aan het hele flesgebeuren. Want, hoewel we nog niet willen wanhopen, lijkt het er op dat het niet simpel zal zijn... Deze ochtend heeft hij gewoon categoriek geweigerd en niets gedronken totdat ik terug thuis was. We hebben ons alvast gewapend met een aantal verschillende modelletjes flessen en spenen.

Ttt. 't Is dus altijd iets. Eén lichtpuntje: het kolven lukt bij nr 2 precies iets beter (Arthur drinkt ook veel beter en sneller aan de borst dan Wolf). Ik kan alvast niet klagen over mijn dagproductie. Waar ik bij Wolf drie keer 20 minuten voor moest uittrekken, lukt nu op minder dan 10 minuten... Niettemin verkies ik toch het live voeden (en Tuurke duidelijk ook :). Mijn collega's zullen er af en toe maar moeten mee leven dat hij onze vergaderingen komt opvrolijken...