Vandaag gingen we naar Heverlee, voor de begrafenis van tante Mit. Nonkel Rik wist ons vlak voor de dienst te vertellen dat hij meende een tandje te bespeuren in Wolfs mond, maar we moesten allebei formeel ontkennen. Onmogelijk, dat moest wel een verdwaalde kruimel zijn! (Ik had de afgelopen weken dan ook vrijwel elke dag - weliswaar met uitzondering van gisteren en vandaag - in zijn mond gekeken en gevoeld, aangezien hij de laatste weken heel erg verkouden was geweest, had zitten bijten op alles wat los en vast zat, en de laatste nachten echt niet goed had geslapen). Toen we echter thuiskwamen, zag ik dan toch plots een wit streepje onderaan én bovenaan.
Ziedaar een mogelijke verklaring voor de lichte koorts (38,5°) van donderdagavond en het Wolvengehuil van gisterenavond.
En nu maar duimen dat het ergste (voorlopig) voorbij is en er opnieuw een paar rustige nachten zitten aan te komen (dat kunnen we deze week alledrie goed gebruiken!).
Wolf en Arthur
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
2 opmerkingen:
Hier ook wat koorts en gejengel (hopelijk) vanwege tandjes. Na een hele lange pauze, komen er nu plots drie tegelijk langs boven.
't Is precies besmettelijk, al is Wolf (veel) trager dan Fiona want bij hem zijn het de eerste (twee of drie, we zijn er nog niet uit)
Een reactie posten