Voor wie het zich nog afvroeg: sinds een tweetal weken ben ik gestopt met borstvoeding. Nu ja, wat heet gestopt? Eens je tien maanden borstvoeding hebt gegeven, is dat stoppen (althans bij ons) meer een 'uitdovingsoperatie' dan een bewust breken met de traditie. Wolf vertoonde sinds midden april alsmaar minder echte interesse, in die zin dat hij na vijf minuten drinken aan mijn borst toch liever ook een flesje had om zijn echte honger te stillen. 't Is altijd een grote eter geweest, maar nu ik zie wat hij op 10 minuten binnenspeelt, ben ik blij dat het zo is gelopen. Ik zou mijn avonden en ochtenden kunnen vullen met borstvoeding geven om aan die 300 cc per 'maaltijd' te geraken. En ook zoonlief werd veel te nieuwsgierig en ongeduldig om aan dat tempo verder te doen.
Kortom. Ik ben best wel fier op die 10 maanden en het is goed geweest zo. Het ultieme doel was dan ook: 6 maanden volhouden, en die missie hebben we ruimschoots volbracht.
Trouwens. We dachten dan wel dat het 'finaal' voorbij, gedaan, op, leeg was, maar toen Wolf afgelopen zondagnacht niet goed kon slapen, en zich tegen mij aan nestelde en hapte 'in de juiste richting', heb ik hem toch maar eventjes zijn zin gegeven. Een volle maaltijd kwam daar niet uit, maar in ieder geval voldoende. Als troostmiddel kent moedermelk zijn gelijke nog steeds niet, en blijkbaar blijf je na zo'n lange tijd toch wel een poosje 'naproduceren'. Handig!
woensdag 20 mei 2009
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)



Geen opmerkingen:
Een reactie posten