No stress today

Daarnet had zoonlief zich bijna verslikt in een (toegegeven, te groot) stuk appel. Hij eet dat dan ook zo graag dat, zelfs wanneer we er wel op letten om hem dunne stukjes te geven (hij heeft nog niet echt veel tanden), hij voortdurend pogingen onderneemt om drie-vier stukken tegelijkertijd in zijn mond te verzamelen (en in één keer door te slikken). En van zodra hij zijn mond leeg heeft, gaat het opnieuw van "awpu(l)" (= appel). Het is geen uitzondering wanneer hij op die manier een volledige grote appel binnenspeelt. Van wie zou hij die gulzigheid hebben? En hoe komt het toch dat het kind zijn eerste woordjes vrijwel allemaal met eten (of met die andere liefhebberij, schoenen) te maken hebben?

Soit. Grotere stressoren in ons leven zijn momenteel:

-We weten nog altijd het geslacht van Sibje niet, en aangezien dit voor ons/mij althans wel van belang is voor het bepalen van naam, geboortekaartje en bijhorend suiker/geschenkje, kan ik deze keer écht nog niets plannen. Bij Wolf was dat allemaal al in 't lang en in 't breed in orde tegen 28 weken. Nu hopen we alleen maar dat we bij die echo wel te horen krijgen wat het zal worden, zodat we nog snel ons kaartje kunnen bestellen.

-We verhuizen deze maand of volgende maand, of wie weet pas begin maart, maar we weten nog niet wanneer we de sleutel precies krijgen (wellicht nog in januari, dat wel) en wanneer de elektriekman/isolatieman zal kunnen langskomen. En of die mannen veel slijpwerk en dus veel stof met zich zullen meebrengen. En stof is voor ons geen aanrader: twee allergische mensen, en daarnaast nog eens (een of) twee kleine kindjes in huis.

-Ik heb geen zin en geen tijd om te beginnen inpakken, maar ik weet dat mijn buik ondanks de proporties die hij nu al aanneemt alleen maar dikker zal worden en dat de vermoeidheid alleen maar zal toenemen. Lees: de goesting zal binnen drie weken nog kleiner zijn. Alleen zie ik dat trouwens sowieso al niet meer zitten, zeker niet met een Wolfje in huis. Dringend tijd om eens wat familieleden aan te spreken, met andere woorden.

In ander, beter, nieuws heeft Wolf de laatste vier dagen tot ruim 6u40 geslapen. Zowaar... Rob is nog eens te laat vertrokken hierdoor (had zijn wekker niet gezet maandag vanwege al maanden geen wekker meer nodig). Als we nu wel al uitgeslapen geraken binnenkort, dan is dat toch al mooi meegenomen. In het kader van 'Wat te doen als uw peuter niet lang slaapt?' kan ik dus (bijna, met enige voorzichtigheid) volgende tips meegeven:

-Laat eens naar zijn oren kijken door een NKO-arts en desgevallend buisjes/diabolo's steken
-Ga eens naar de osteopaat (goed adres bij ons te bekomen)