Zelfbediening

Hij wordt groot, onze Wolf. En zelfstandig. Als ouder schrik je daar wel eens van, als ze zo van die dingen doen waarvan je niet verwacht had dat ze dat al konden/durfden/wisten. Gisterenavond, na thuiskomst uit de kribbe, had Wolf blijkbaar (grote) honger. Normaal gezien maakt hij dat zeer duidelijk door aan mijn mouw of broekspijp te komen trekken en naar zijn eetstoel te wijzen (of aan zijn eetstoel te gaan hangen).
Nu had ie een paar keer 'mama' gezegd, maar toegegeven: mama was verdiept in iets anders en dacht dat het wel nog even kon wachten. Tot ik hem op de vloer van de keuken zag zitten, omringd door maïskoeken. Oude maïskoeken wel te verstaan, die op de vaatwas klaar stonden om bij oma af te zetten, als voer voor de kippen. En dat alles met een ontwapenende glimlach erbij, en trots wijzend naar zijn 'boeoe' (= koek)....
Geen nood, oma's en opa's: ze waren nog niet zwaar over datum. En hij heeft er maar een klein stukje van opgegeten. En hij is er niet ziek van geworden. Maar toch...
Hij heeft blijkbaar mijn keukentrapje (zo'n licht plastieken modelletje) van onder de tafel genomen, strategisch naast de vaatwas neergeplant, op zijn tenen staand de zak met maïskoeken naar zich toe getrokken, die zelfstandig geopend, en er een koek uitgenomen. Dit allemaal 'in den duik' (veel lawaai heeft ie niet gemaakt).
We hebben getwijfeld tussen het spontaan op een lachen zetten, hem straffen of hem belonen voor zoveel zin voor initiatief en zelfredzaamheid (hebben het dan maar gehouden op: we begrijpen dat je honger hebt, maar dan moet je mama of papa gewoon roepen).

Enfin. We zullen onze (vervallen) etenswaren e.a. in de toekomst op een veiliger plaats moeten bewaren. Of misschien in het nieuwe huis de regel invoeren dat de kinderen niet alleen in de keuken mogen komen.