Do not know

'Dat we het nog niet weten!', 't is het standaard-antwoord op veel vragen die we tegenwoordig krijgen.

*"Wanneer ga je nu verhuizen?"
-> Dat we het begod nog niet weten, het hangt af van de verbouwingswerken he. Het inpakken laat ik voorlopig wel nog even voor wat het is, want om nu je hele hebben en houden te verhuizen en dan te merken dat je de spullen toch nog nodig hebt (of ze ginder toch maar onder het stof/vuil belanden tijdens de werken...)

*"Wat ga je nog precies laten doen in je huis?"
-> Nu het liefste nog zoveel mogelijk, en alleszins hetgeen nodig is om redelijk comfortabel te kunnen leven met twee kindjes (en het vuilste werk liefst eerst), maar wat niet snel nog kan - liefst voor 1 april - hoeft ook niet meer te gebeuren voor augustus/september, wanneer de baby iets groter is. Verder hangt het af van hoe onze muts staat, welke (verborgen) problemen we nog ontdekken in ons huis, en de grootte van ons budget na het betalen van de eerste noodzakelijke facturen.

*"Wanneer ga je nu eens stoppen met werken?"
-> Als ik vind dat het niet meer gaat én als mijn werk af is... ergo: we zullen wel zien... ergens tussen 35 en 37 weken wellicht)

*"Heb je al een naam (en aanverwanten...)?"
Wel, dat begint vorm te krijgen. De eerste naam althans. Over de rest moeten we nog eens nadenken, hoewel we ook daarover al enige ideetjes hebben. Het goede nieuws is: het kaartje is gekozen (de tekst ligt nog niet vast... maar soit...), de doopsuiker ook (ik heb al 30 stuks van de 120 stuks klaar... we zitten dus op schema), en de geboortelijst is eigenlijk wel zo goed als klaar.

*"Waar ga je bevallen?"
Da's een moeilijke. En ik begrijp dat mijn vroedvrouwen dat ook graag zouden weten. Dus... voorlopig is er afgesproken dat ik twee dagen voor de controle op 36/37 weken bel om hen te vertellen of ze nu wel of niet een kraampakket (voor thuisbevalling) moeten meebrengen. En naar welk van beide huizen ze zich desgevallend moeten begeven :) (gelukkig liggen ze niet ver uit elkaar, ze mogen zich nog eens vergissen op het moment suprême). En wij zorgen dan ook dat het er een beetje fatsoenlijk bij ligt en alle spulletjes in huis aanwezig zijn.

Ik maak ondertussen, binnen een week of twee-drie, toch maar mijn valiesje voor 't ziekenhuis klaar (voor 37 weken mag ik toch niet thuis bevallen). De rondleiding in het ziekenhuis heb ik al gehad (wat een verademing! wat een verschil met de vorige keer! wat een mooie en rustige bevallingskamers!).
Ik heb voorlopig gekozen voor een polyklinische bevalling (24u verblijf) hoewel ik dat ook op 't laatste moment nog mag veranderen naar een langer verblijf. Alle papieren (bevallingsdossiertje) zijn al in orde, dus Rob hoeft zich over de administratie al geen zorgen meer te maken.

En morgen gaat hij nummer 2 ook officieel erkennen en dus 'versmeetsen'. Als dat maar goed komt :)