40 dagen...

Nog ongeveer 40 dagen te gaan tot aan mijn uitgerekende datum. Wat komt het snel dichterbij. Nog ongeveer 2,5 week werken. Hopelijk gaan die 2,5 weken even snel voorbij als de voorbije weken, dan valt dat nog te overzien. Want ik ervaar deze keer wat ik bij Wolf ook merkte (en wat het klassieke verhaal schijnt te zijn): me elke dag opladen en fysiek letterlijk zover krijgen om te gaan werken wordt alsmaar lastiger. Neem daarbij Wolf die opnieuw geplaagd wordt met een verkoudheid/beginnende oorontsteking waardoor opnieuw onderbroken nachten, en Rob die nu ook ziek en duidelijk oververmoeid is... Enfin.

Gisteren naar de bevallingscursus geweest (een mens leert het beter laat dan nooit, op een fatsoenlijke manier bevallen :)), waar het thema van de avond duidelijk 'zwanger zijn van een tweede kindje' en 'wat een mens zichzelf aandoet' :) was.

Het was heel fijn/vreemd/fascinerend/... om te merken hoe parallel levens kunnen lopen.
-De andere vier koppels hadden allemaal een ouder kindje tussen 20 en 26 maanden.
-Iedereen moest begin mei of midden mei bevallen, ik bleek iets vroeger uitgerekend
-Drie van de vijf koppels (waaronder wij) zitten volop in de verbouwingen maar willen toch nog absoluut verhuizen voor de bevallingsdatum, liefst met thuisbevalling in 't nieuwe huis
-Jammer genoeg waren vier van de vijf papa's (waaronder Rob) er niet geraakt, op de cursus, wegens oververmoeid (al dan niet door de verbouwingen of het slecht slapend kindje, of beide) en/of babysit van dienst. Volgende keer proberen we toch opvang te vinden en voelt Rob zich hopelijk ook wat beter, want het thema (weeënbestrijding) belangt hem toch ook aan :)
-Een aantal vrouwen waren nog aan 't werk, zoals ik, en het viel hen allemaal even zwaar hoewel soms zes weken minder ver. Halve dagen trachten thuis te werken en middagdutjes bleken er ook de enige mogelijke oplossing.
-Drie van de vijf oudere kindjes zijn slechte slapers, gaande van midden in de nacht wakker worden (wat hier de laatste tijd ook weer te vaak gebeurt), over slecht inslapen (dat valt dan meestal nog mee bij Wolf), tot om vijf uur opstaan (wat hier 'gewoon' is, maar wat we desondanks nog steeds niet fijn vinden...). Een van de kindjes was er ondertussen wel spontaan, na een half jaar, mee opgehouden, met dat veel te vroeg opstaan. De mama kon me echter geen pasklare oplossingen voorschotelen, want haar zoontje was er zonder een duidelijk aanwijsbare reden plots mee gestopt. Allez... we duimen verder... Nog twee weken winteruur...

Enfin. Ik voelde me toch wel een beetje opgelucht (we zijn niet alleen, er lopen nog meer 'zotten' rond, er zijn mensen die ons begrijpen, men vraagt ook al eens hoe het met je gaat en 'neuten' over je fysieke toestand is volop toegelaten op zo'n cursus!) en mentaal meer ontspannen na die eerste sessie. Benieuwd wat volgende week ("de weeën") gaat geven :)

Wel heel vreemd: mijn lijf is blijkbaar niet erg content over mijn huidige leefstijl, want na de uitgebreide relaxatie van gisterenavond doen letterlijk al mijn spieren en gewrichten pijn vandaag... Je zou denken dat het zou geholpen hebben, maar blijkbaar protesteert het nu volop. "Meer van dat relaxatiegedoe graag!"