Bevallingsangst

Tijdens de cursus woensdag kwam het aan bod. Bevallingsangst. De meeste mama's die al een kindje op de wereld zetten hebben er nu meer last van dan vorige keer. Logisch, want je weet nu echt wat er gaat komen en 'ze moeten je niets meer wijs maken'.
Bij mij valt dat dan toch wel mee. Niet dat ik wil beweren dat ik gespaard blijf van de gebruikelijke nachtmerries/angstjes (Rob die ergens in de file staat en er niet kan zijn, ik die alleen met Wolf thuis ben en plots hevige weeën krijg waardoor ik niet meer recht geraak en zelfs mijn gsm niet kan terugvinden, mijn water dat op de meest onmogelijke plek plots breekt...), maar bang ben ik eigenlijk niet. De eerste keer trouwens ook niet. We zien wel.

Dat heeft natuurlijk - zonder al te veel de stoere te willen uithangen - te maken met het feit dat ik, dat meen ik toch, het 'worst case scenario' toch al heb meegemaakt (of iets dat daartoe neigt). Een mens denkt dan 'bah, zo erg kan het toch niet meer worden' en 'in het slechtste geval: ik heb het toen overleefd dus zal dat nu ook wel kunnen'.

Want het was echt een veel te lange thriller vorige keer (zowat alles verliep niet zoals gewenst/gepland), dus het kan wat ons betreft alleen maar meevallen deze keer. Rob denkt er trouwens precies zo over. Ontgoochelingen, daar zijn we ook op voorbereid, want wij weten nu heel goed dat een bevalling toch altijd anders verloopt dan je had gedacht/gehoopt.

Bovendien heb ik het rare gevoel dat ik nu al iets van voorbereidingswerk achter de rug heb (moeilijker zwangerschap, en toch ook al enkele 'echte' contracties gevoeld tijdens de voorbije dagen, die mij verdacht veel deden denken aan ontsluitingsweeën).

Ik duim vooral voor een bevalling die 12 uur of korter duurt. Dat zou echt tof zijn.