Zomeruur

Vannacht begint het zomeruur. En ik kan jullie zeggen: ik heb er nog nooit zo naar uitgekeken als dit jaar. Normaal gezien vind ik dit geen leuke periode, omdat ik de eerste twee weken na de uurwijziging doorgaans moeite ondervind om uit mijn bed te geraken.
Maar zie. Aangezien we gezegend zijn met een zoon met een zeer sterk bioritme (althans, daar gaan we van uit), hopen we toch stilletjes dat, op dezelfde manier als hoe hij toenertijd rond eind oktober is gestart met (veel te) vroeg opstaan, hij nu terug gaat omschakelen naar het normale opstaan-uur (zijnde 6u30 à 7u). We zijn toch al een beetje op de goeie weg: hij is de laatste tien dagen slechts één keer rond half zes wakker geweest, en verder was het altijd perfect 5u55.

Deze week stond ik nog wat te keuvelen met andere mama's en kinderverzorgsters in de crèche, en ik hoorde een en al gezeur en gesakker over de nakende uuromschakeling. En, hoe egoïstisch ook, ik had er toch wel wat binnenpretjes bij...
Blijkbaar hebben de meeste ouders nu al last om zoonlief/dochterlief op tijd uit bed te krijgen (en tijdig klaar te zijn voor school, kribbe, werk,...). Tja, daar kan ik inderdaad niet over klagen. Ik kan er me zelfs niets bij voorstellen.

Enfin. We zullen maar 'hopen' dat we deze week onze wekker nog eens 'moeten' zetten (dat is ondertussen toch al ruim zes maanden geleden). Rob dan toch. Wolf en ik, wij mogen een beetje langer blijven liggen, want sinds gisterenavond ben ik officieel in verhuis/bevallingsverlof. Nog een weekje doorbijten (verbouwingen, poetsen, inpakken,...) en dan kunnen we hopelijk volgende week zaterdag in onze nieuwe woonst intrekken. Als we de bouwwerf zo bekijken, lijkt het bijna een onmogelijke opdracht, maar anderzijds denkt de loodgieter dinsdagavond zeker klaar te zijn en heeft ook de elektriciteitsman beloofd zijn laatste werkzaamheden deze week nog te beëindigen.