Rare reacties krijgt een mens toch als hij zwanger is. De eerste vier maanden van deze zwangerschap moest ik mij precies constant 'verantwoorden' voor het buikje/extra gewicht dat ik al had verzameld. Nu moet ik bijna voortdurend vreemden (de bakker, de kapster, de niet al te vriendelijke juffrouw aan het loket bij de bevolkingsdienst en daarnet nog het meisje in de supermarkt,...) overtuigen van het feit dat ik echt al binnen een vijftal weken (en een half) ben uitgerekend.
Mijn buik is nu minder dik dan bij Wolf op hetzelfde moment. En waar ik in het begin eigenlijk wel al veel (3 kg op 3,5 maand) was bijgekomen deze keer, en bij Wolf tijdens de eerste vier maand en een half bijna drie kilo was afgevallen, zit ik nu op precies hetzelfde gewicht als tijdens mijn eerste zwangerschap. Exact. Dat komt vooral omdat er de laatste vijf weken niets maar dan ook niets meer bij komt, wel integendeel. En om Rob te citeren: 'Aan een gebrek aan snoep zal het nochtans niet liggen'. En eten doe ik ook (zeer) goed.
Maar goed. Ik ga maar helemaal gerust zijn komende dinsdag, bij de volgende controle, maar ik houd mij voor dat het deels compensatie is voor de enorme groeispurt van de baby rond 20 weken, en deels komt door wat meer stress/vermoeidheid, maar dat het allemaal wel goed zal verlopen. Voor mij hoeft hij/zij ook niet zo groot te zijn als grote broer. En zeker dat hoofd mag wel wat smaller deze keer, liefst binnen de groeicurves (onder P97) :)
Wolf en Arthur
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten