Big brother

Deze week bracht de postbode post gericht aan dhr. Wolf Jef Smeets: de eerste SIS-kaart van dat kleine wezentje. Nog een kaartje dat niet mag verloren geraken :)
Aangezien we binnenkort naar het buitenland (allez, het is maar Bretagne...) gaan, wist een familielid me bovendien te waarschuwen: ook voor Frankrijk, en zelfs voor zo'n kindje van zeven weken, heb je een paspoort of liever een 'Bewijs van Identiteit' mét geldige pasfoto nodig. Het moet in aanwezigheid van het kind zelf worden afgehaald op de bevolkingsdienst. Dat wordt dus een zaterdagochtend vroeg opstaan en gaan aanschuiven aan 't loket aan 't Zuid. Tot daar aan toe, wij willen dan ook persé op vakantie met onze kleine pruts.
Die pasfoto's, dat bleek andere koek. Naïef en onervaren als ik ben, wandelde ik deze week met Wolfje naar de lokale supermarkt, waar zo'n pasfoto-kot staat. Ik verkeerde in de illusie dat het mij wel zou lukken om zoonlief gepast op de foto te krijgen. Niet dus. Niet alleen slaagde hij (en ik) er niet in om zijn hoofdje recht te houden (hij kan dat dan ook nog niet), maar bovendien zaten mijn grote hoofd, lijf, handen en haren volop in de weg. Daarenboven is zijn hoofdje gewoon te klein (het heeft niet de juiste paspoort-afmetingen), enz...enz...
Gelukkig zijn er dan vriendelijke fotografes in fotoshops. Zij slaagde er uiteindelijk wel in Wolfje tegen een witte achtergrond en zonder al te veel achterzittende vingers van mama (mag niet!), met beide oren zichtbaar (verplicht!), met ogen wijd open (verplicht!), met hoofdje min of meer recht (verplicht!), zonder mutsje en niet te breed glimlachend (gelukkig is 't een serieus bazeke) op de foto te krijgen. Maar wat een gedoe. En zoals de fotografe terecht opmerkte: wat een immense verantwoordelijkheid voor de loketbediende of de buitenlandse (politie)ambtenaar, die moet verifiëren of het kindje van de foto werkelijk het kindje voor zich is. Babysnoetjes lijken voor een buitenstaander dan ook zo ontzettend hard op elkaar...

Ach. We zien er het nut natuurlijk wel van in (hoewel... alsof iemand zich ooit gaat afvragen of dat kindje op de achterbank wel degelijk ons vlees en bloed is). Maar het meest ironische aspect? De foto moet zo recent mogelijk zijn (in Wolfjes geval kan het ook niet veel recenter :)), maar zo'n kinderpaspoortje is dan wél ruim twee jaar geldig. Alsof een buitenstaander onze spruit over drie weken, laat staan over twee jaar, nog zonder twijfel zal herkennen op basis van deze pasfoto.