Hadden we al gezegd dat Wolf een kindje met een handleiding en met een duidelijk eigen willetje is? Dat vinden nu ook de begeleidsters in de crèche...
Na een vrij positieve aanpassingsweek hadden ze verwacht dat Wolf geen lastig exemplaar zou worden, maar een vrolijk en rustig bazeke (zoals wij hem ook kennen...). De drie eerste 'echte' crèchedagen vielen echter minder mee. En dat is zacht uitgedrukt. Maandag begon met één lange huilsessie, en een weigering om te eten. Na veel geduw en getrek heeft men hem toch kunnen overtuigen om een heel klein beetje uit de fles te drinken (terwijl dat thuis bij Rob toch al een tijdje lukt...). Dinsdag had ik besloten om hem dan maar zelf onder de middag te gaan voeden. Opnieuw had hij de hele ochtend zijn ongenoegen geuit over het lawaai (gehuil) van andere kinderen en de nieuwe omgeving. Dat beloofde dus niet veel goeds. Op de koop toe wilde hij in de namiddag pertinent niét slapen en niét drinken (ook niet bij oma). Het was dan ook met een (zeer) bang hartje dat we hem deze ochtend brachten, en met de belofte dat ik hem onder de middag opnieuw eten zou komen geven en bovendien vroeg op post zou zijn om hem af te halen. Gewapend met een aantal bijkomende tips (knuffelhond 'Fifi' in 't bedje en iets warmere melk dan doorsnee in de fles) zou men een nieuwe poging wagen. 't Bleek een succesdag (de 'good vibes' zullen ook hem hebben bereikt?): deze keer heeft hij én gegeten én geslapen én bovendien de hele dag niet of nauwelijks gehuild. Dat drinken uit de fles moet weliswaar nog vlotter kunnen ('t was nog maar 100 ml of zoiets, en het duurde wel een tijdje), maar we zijn zéér opgetogen over de snelle vooruitgang. Nu maar hopen dat hij de crèche volgende week woensdag nog herkent, en dat papa en Wolf ondertussen goed kunnen 'flestrainen'.
Wolf en Arthur
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten