Dat is en blijft Wolfs geliefkoosde opstaan-uur. En na dit weekend zijn we 't zeker.
-Het ligt niet aan ons, noch aan ons huis, noch aan zijn kamer hier
-Het ligt niet aan het feit dat Rob soms zo vroeg moet opstaan voor 't werk
-Het ligt niet aan zijn slaapuur, want of hij er nu om 19u, 19u30, 20u of zoals gisteren pas om 21u15 in ligt... 5u30 sharp it is.
-Het ligt niet aan de hoeveelheid eten, aan de temperatuur, aan de positie van zijn matras,...
Dit weekend ging Wolf 2 nachten bij zijn grootouders logeren, en we hadden (ook voor hen) de stille hoop dat verandering van omgeving voor een doorbreken van de routine en aldus voor een ander slaapritme zou zorgen. Niet dus. Wij hebben eens mogen uitslapen tot 7u en 7u30 (en zaaaalig dat dat was), zonder wakker geschreeuwd te worden door een hongerig Wolfje, maar zij zaten zaterdag om 5u30 en zondag om 5u40 al aan 't ontbijt.
Robs acute hoofdpijn-probleem is ook geheel en al aan vermoeidheid te wijten, alsook mijn lage bloeddruk, slecht humeur in de voormiddag en lage weerstand wellicht. Zelf (heel) vroeg in ons bed kruipen is 't enige wat er nu nog aan te doen valt volgens de dokter. En hopen dat dit vanzelf overwaait zeker? We willen niet blijven klagen, maar 7 weken aan één stuk te weinig slapen begint zijn tol te eisen. Neem daarbij dat ik nu ook vanzelf midden in de nacht begin wakker te worden door de gekende zwangerschapskwaaltjes (kleine blaas, krampen in de buik, krampen in de kuiten,...), en het worden nog vier zéér lastige maanden. 't Probleem is ook dat ik tegenwoordig, met die buik in de weg en die kleine blaas, 's ochtends niet meer zo gemakkelijk opnieuw in bed kruip en in slaap geraak (wat Rob regelmatig genoeg aanbiedt, nochtans). En te zeggen dat ik normaal gezien een ongelofelijk goede en diepe slaper ben.
En we realiseren ons net dat deugddoende nachtrusten ook nadien niet meteen op het programma zullen staan. Wat zou ik nochtans graag ontspannen aan dat nieuwe kindje beginnen. 'k Vrees dat we dankbaar gebruik zullen (moeten) maken van het feit dat Wolf vier grootouder-adressen heeft waar hij al eens een nachtje terecht kan.
Tips om zoonlief ervan te overtuigen tenminste te blijven liggen tot wanneer de vogeltjes ook wakker zijn, zijn nog steeds erg welkom.
En oh ja. We weten dat dit van voorbijgaande aard is en er tijden zullen komen waarin we hem uit zijn bed moeten sleuren. Eerlijk gezegd: we kunnen niet wachten...
Wolf en Arthur
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
3 opmerkingen:
Tristan heeft ook zo'n periode doorgemaakt. Hij was niet vroeger wakker, maar hij haalde ons 's nachts verschillende keren uit bed. We hebben ook vanalles geprobeerd. En plots begon hij door te slapen. Zomaar, zonder dat er iets wezenlijks veranderd was. Ik kan je dus geen raad geven. Het enige waar ik nog aan denk is zo'n wekkertje dat aanduidt wanneer je mag opstaan. Misschiens eens proberen?
Slaapgebrek is moordend, hé.
Hij snapt zo'n wekkertje echt nog niet (nog maar 17 maanden he). Hij snapt het ook niet wanneer we zeggen 'alle andere kindjes slapen nog'. Of 'mama en papa zouden graag nog een beetje slapen, en jij bent eigenlijk ook nog moe'. We zullen gewoon moeten afwachten zeker? Nu gaan we bij de osteopaat eens proberen (zijn daar al een paar keer geweest in 't begin, toen hij ook heel slecht sliep, en dat heeft toen ontzettend goed geholpen). Maar bon, ik hoor van iedereen dat zo'n periodes voorkomen en doorgaans 'maar' 4 maanden of zo duren (maar nog eens 2 maanden van dit... ik weet niet of we dat nog uithouden)
Fiona is zelf een (heel) goede slaper - hout vasthouden dat het zo blijft. Dus ik kan jullie helaas geen raad geven. Alleen maar veel sterkte wensen.
Ik weet nog van de tijd dat ze niet doorsliep hoe slopend slaapgebrek is. Ik verheug mij alvast op nummerke 2!
Een reactie posten