Een kerstboom krijgen we dit jaar niet, aangezien we eigenlijk echt geen plek hebben voor een boom, Rob vorig jaar drie weken heeft moeten niezen, en we binnenkort toch verhuizen, maar die andere uitspatting van nostalgie/romantiek komt er wél.
Vandaag ben ik even ontsnapt om sintgerelateerde aankopen te doen, en ik geef eerlijk toe: ik ben waanzinnig enthousiast over het feit dat ik eindelijk, na al die jaren, volop 'mag'! Met mijn mama-paspoort op zak beschik ik over de perfecte legitimatie om me volop onder te dompelen in de decembersfeer. Ik heb me zelfs heel erg moeten inhouden om niets mee te brengen voor 't ventje en nr 2. Wacht maar tot wanneer de kindjes oud genoeg zijn om de kerstboom samen met mij te voorzien van lintjes en ballen... Dat het commercieel gedoe is? Ach wat. 't Is ook gewoon leuk he? Zondagochtend mogen we dan ook voor het eerst voor en misschien zelfs een beetje samen met een kindje 'Danku, sinterklaasje' zingen. Ja, Rob heeft dat ritueel tijdens de voorbije jaren reeds meerdere keren stilzwijgend ondergaan, en ook schoentjes zijn hier reeds gezet geweest lang voor er sprake was van Wolfjes of sibjes. Meestal gebeurde het klaarzetten en vullen door één en dezelfde persoon, maar de mandarijntjes en chocolaatjes smaakten er niet minder door.
En dit alles betekent ook niet dat het meteen véél en groots moet zijn. Ik heb het braaf beperkt tot een aantal kleine dingetjes, waaronder een aantal dingen die hij echt nodig heeft (zoals een nieuw vorkje en mesje, omdat hij tegenwoordig zo flink alleen eet), en dit niet alleen omdat het kind toch nog niets snapt van dat hele sintgebeuren, maar vooral omdat we hem ook niet willen leren dat het veel en groots moet zijn om leuk te zijn.
Wij waren als kind altijd heel erg blij met wat snoepjes en een klein cadeautje. En zelfs al waren er wellicht jaren van grotere cadeautjes, toch zijn dát niet de blijvende herinneringen... wel de sfeer, de verrassing, het mysterieuze, het spannende, de gezelligheid,... Dus ja. Van mij mag 'hij' elk jaar komen, zelfs wanneer onze kinderen het geheim al lang hebben doorprikt.
woensdag 2 december 2009
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)



Geen opmerkingen:
Een reactie posten