Nageslacht met karakter

Onze kinderen hebben karakter. Amai.

Gisteren ging ik, na wat extra stimulans door de kinderjuffen, met Wolfje op bezoek bij de Sint (die kwam langs in de crèche, en wachtte de kindjes op naast het ballenbad, zie ook blog Fiona). De Sint was blijkbaar vlak daarvoor nog in de lokaaltjes eventjes goeiedag gaan zeggen, en Wolf was (hoewel ik ervoor gevreesd had, de laatste tijd heeft hij het echt niet zo voor vreemden) niet beginnen huilen, en had de Sint zelfs braaf een handje gegeven. Goed, ik dus op weg. Het was even rijtje schuiven, en voor ons ging een jongetje uit Wolfs groep, een stoer exemplaar dat blijkbaar vlak daarvoor ook stoer had gedaan tegen de Sint, met zijn mama naar voor. Daarop volgende een huilconcert van jewelste, en Wolfje vond dit blijkbaar zo onwaarschijnlijk grappig dat hij het prompt op een lachen zette (ik beetje beschaamd :)). Maar bon, aangezien ik hem niet kon dragen, moest zoonlief braaf aan het handje tot bij de troon wandelen en dat ging wonderwel goed. Hij was wel fel onder de indruk, en staarde onafgebroken naar die rare snuiter met zijn rood kleed. Een handje geven zat er nog net wel in, maar toen de lieve man vroeg of Wolfje ook op de schoot wilde komen, volgde er een zeer kordaat neen-geschud (lipjes op elkaar geperst, jammer dat ik er geen foto van heb). En dan een blik naar mij "Dat moet toch niet he, mama?". En toen de Sint hem zijn pakje gaf (een rammelaartje waarnaar Wolf al gebiologeerd had zitten te kijken bij de andere peuters), volgde opnieuw een fel hoofdschuddend "Neen, dank je, ik neem niets aan van vreemden". Handjes stijf dichtgeknepen. Zelfde scenario met de snoepjes, nog steeds met grote ogen starend naar dat vreemde individu. Wij dus maar naar huis, ik met Wolfje in de ene hand, speelgoedje en snoepjes in de andere. Pas toen we net de gang uit waren, waar de Sint ons niet meer kon zien, wilde Wolf toch wel erg graag die rammelaar en die zak snoep... Raar kind.

En dan deze ochtend. Bij de dokter voor een echo van nr 2. Dé langverwachte 20-weken echo. Het goede nieuws? Alles blijkt in orde met kind, moeder en placenta. Ik mag mijn normale leven weer (voorzichtig) leiden (tillen, fietsen,...). Joepie! Het slechte nieuws? Sibje wilde de benen niet spreiden. De dokter heeft 10 minuten tevergeefs geprobeerd, maar er was geen beweging in te krijgen. Ze heeft dus een vage gok moeten wagen (omdat we 't zo graag wilden weten), maar heeft ons verzekerd dat ze het echt nog niet met zekerheid kan zeggen. We moeten met andere woorden vol spanning uitkijken naar de volgende echo... op 29 januari (28 weken). Zucht. Dat shoppen, namen kiezen en een geboortekaartje zoeken... dat zullen we dan nog maar wat uitstellen zeker?