Een beetje geluk

't Waren toestanden op de weg gisteren. En zoals anderen al vertelden: iedereen heeft zo zijn sneeuwverhalen, maar voor zwangere vrouwen was het gisteren nog eens extra plezant. Ik beklaag al diegenen die minder geluk hadden dan ik. Het had hier nochtans ook anders kunnen lopen.

'k Moest gisteren (voor een keertje) ook met de trein weg, en dan nog naar Hasselt. Een mens vloekt dan wel een keer: uitgerekend de eerste dag dat het sneeuwt in België (zoals we weten uit de voorbije jaren: miserie verzekerd!) moet ik een workshop gaan geven aan de andere kant van het land. Nu, 't bleek al bij al een geluk bij een ongeluk, want omdat ik voor een keertje heel vroeg weg moest, moest Rob Wolf wel brengen, waardoor hij dan weer niet vroeg weg kon en op voorhand had afgesproken om thuis te werken (ikke achteraf gezien blij voor hem dat ie niet naar Wavres moest!).
'k Ben gisterenochtend rond 7u20 - door de eerste sneeuwbuien heen - dan wel met de fiets vertrokken, tegen beter weten in ('t is voor mij toch al een goeie 12 minuten stappen tot aan de bus die naar 't station gaat, en bovendien heb ik mezelf beloofd om tijdens mijn zwangerschap de bus niet meer te nemen op piekuren). Als bij wonder ben ik niet gevallen, maar fietsen door echt verse sneeuwt valt - weet ik uit ervaring - meestal nog wel mee. De rit ging uiteraard (en tot grote frustratie van de mensen achter mij op de Coupure) wel héél langzaam. Gevolg: toen ik toekwam in 't station hoorde ik mijn trein (naar Hasselt/Tongeren) al omroepen. Mits een valpartij in de gang van 't station (een voorbijganger heeft me moeten recht helpen, had een laptop op mijn rug) haalde ik de trein op het nippertje. En met het kindje was alles gelukkig ok (die was al vrolijk aan het stampen tgv al de activiteit). En dan: opnieuw geluk gehad, want een vriendelijke jonge gast ging voor me rechtstaan in 1e klasse. Vanaf Brussel Noord zat ik zelfs helemaal alleen (en heb nog goed kunnen doorwerken eigenlijk), en dat tot Hasselt.
In Limburg hadden ze nog van geen sneeuw gehoord :) Maar toen het daar rond 13u30 ook zachtjes begon, heb ik het zekere voor het onzekere genomen, en een vroege trein genomen ipv naar enkele van de niet zo interessante middaglezingen te gaan. Opnieuw: quasi alleen in 1e, tot Brussel, en rustig kunnen werken op de laptop. Om 16u10 was ik al in Gent, maar 't lag zo glad dat ik in geen geval nog veilig met de fiets thuis geraakte. Gelukkig wonen mijn schoonouders dicht bij het station en bleken ze thuis, zodat ik daar op Rob mocht wachten (die toch nog die richting uit moest) :). Wolf was ook blij, want zo vroeg door mama én papa opgehaald worden, dat gebeurt echt maar heel zelden.

PS Workshops of lezingen geven in Limburg wil ik, ondanks de afstand, trouwens nog wel doen. De ontvangst was er niet alleen heel hartelijk, maar ook de catering viel voor een studiedag echt voortreffelijk goed mee. Een mens wordt daar dus wel degelijk blij van (allerlei Limburgse lekkernijen en vlaaien (=fruittaarten), lekkere koffie, twee soorten verse soep, heel uitgebreide waaier aan broodjes,...). En te zeggen dat ik ruim voor de eigenlijke 'feestelijke receptie' in de namiddag ben vertrokken (wie weet wanneer was ik dan thuis geraakt...).