Familietradities

Mijn overgrootvader is een wijze oude man. Wijs in de normale, Nederlandstalige, zin van het woord. Maar dus ook in de andere, Gentse betekenis. Hij is oorspronkelijk van de Muide-wijk in Gent afkomstig (of liever van de 'Muie', beter kunnen mama en papa het fonetisch niet spellen), en dat betekent dat hij dus nog één van de enige mensen in mijn familie is die me deftig Gents kan leren (mijn oma's doen verdienstelijke pogingen, maar (overgroot)opa is er ook echt in opgevoed, en is de enige die de tradities dus echt in ere kan houden).
In ieder geval. Vrijdag waren we eventjes op bezoek bij 'grote' oma en opa Claeys, en opa heeft me dus zitten entertainen met een aantal verhaaltjes in 't Gènsch 'gelijk da de mensen vroeger klapten' (excuseer, opa, oma en groottantes, indien er weer fouten in staan). Zo weten mama en papa nu definitief dat het dus wel degelijk stoaverijsaase en niet stuuverijsaase is (zoals veel mensen verkeerdelijk zeggen in de frituur aan de Watersportbaan). Enfin. Wat een lolbroek. Ik heb (letterlijk) zitten schateren...
Mama en papa vinden het trouwens zeer jammer dat hun moedertaal zo langzaamaan aan het verdwijnen is. Alleen waar wij wonen, in de Brugse Poort, hoor je de oudere generaties nog een stevig mondje 'authentiek' Gents spreken. Voor de rest is het 'verkavelingsnederlands' of 'algemeen beschaafd tussentaaltje' alom (en zeg nu zelf, dat is toch niet om aan te horen). Of nog erger: wordt de taal van de Gentenaars 'gecorrumpeerd' door allerlei andere dialecten. Mama en papa kennen ook niets anders dan dat Gents tussentaaltje, maar zijn al blij dat ze het oorspronkelijke Gents tenminste nog begrijpen. Wie trouwens graag nog eens een stevig mondje Gents wil horen, moet tijdens de Gentse Feesten of rond nieuwjaar maar eens gaan luisteren naar Pierke Pierlala's Koenfeeranse.