Once again... Kinderopvang...

Nu Wolf start in de crèche, en na toevallig op dit artikel gebotst te zijn (Ann is een oude klasgenote), leek het me zinvol om toch een berichtje te posten over dit thema. Toegegeven: er is al veel over gezegd en geschreven. Maar dan ben ik maar de zoveelste in de lijst :)

Vorige week kreeg ik nog een vraag van een collega van me, die (niet voor zichzelf, maar voor familie die binnenkort terugkeert naar België) op zoek moet naar kinderopvang vanaf volgend jaar (oktober 2009). Ik kon niets anders doen dan haar de raad te geven om zich (vooral!) te haasten en (vooral!) niet te hopen.
Enfin. De blogs van Lien, Annelies en deze mama schetsen de hele context en alle problemen goed. Ik zal dus niet teveel in herhaling vallen. Het enige wat ik kan zeggen is dat wij enorm veel geluk hebben gehad. Hoewel het ook niet het oorspronkelijke plan was (wij wilden eigenlijk voltijdse opvang), zijn we nu blij met de 3/5 oplossing dicht bij de deur.

Ik kan Anns gevoelens bevestigen. Bij de zoektocht naar kinderopvang komt héél wat stress en onzekerheid kijken. En die kan je als zwangere vrouw eigenlijk missen als de pest (pas in juni kreeg ik de ene brief na de andere in de bus, die me meldden dat er GEEN plek was, in geen enkele crèche waar we op de wachtlijst stonden - en dat waren er toch meer dan 10 - om vlak daarop te horen te krijgen dat er alsnog een plaatsje uit de bus was gevallen in een stadscrèche - amper negen dagen voor mijn bevalling). Wij delen dus de mening van andere ouders, die stellen dat het toch allemaal wat sneller moet kunnen. Anderzijds vind ik het ook goed dat die late beslissingen er zijn. Zoals Lien terecht stelt, moeten niet alleen goed georganiseerde tweeverdieners kinderopvang kunnen krijgen, maar ook minder kansrijken of andere mensen die door de omstandigheden gedwongen worden om pas zes maanden op voorhand in te schrijven. Zo hoorde ik al verhalen over mensen (in casu vrouwen) die graag willen werken maar geen job kunnen aannemen omdat ze geen kinderopvang vinden en geen kinderopvang vinden omdat ze geen job hebben. En toegegeven: wij hebben het geluk om met twee te zijn en allebei een fijne job te hebben... vele mensen hebben zoveel geluk niet. Rekening houden met iedereen betekent dus ook ruimte voorzien voor noodopvang, laattijdige inschrijvingen,... Wat Ann stelt, dat je je als tweeverdiener een beetje benadeeld voelt, kan ik echter ten dele beamen. Dat komt omdat je (inderdaad op zeer zakelijke toon) wordt geconfronteerd met een lijst vragen die allemaal gaan over criteria op basis waarvan je voorrang zou kunnen krijgen... maar waaraan je als gewoon hardwerkend jong Nederlandstalig koppel uiteraard niet voldoet. 't Is een zeer moeilijk debat.

Een laatste (niet onbelangrijk) punt, en iets wat Ann en Lien ook aanhalen, is de problematiek van vervoer van en naar de crèche. In tijden waarin mensen worden aangemoedigd om zich met de fiets (of het 'openbaar' vervoer...) te verplaatsen, zou de prioriteit moeten liggen bij buurtgerichte opvang. Ik wil me zelfs niet inbeelden hoeveel van het fileleed in Gent kan worden vermeden indien ouders niet verplicht worden om hun kleintje met de auto van en naar de crèche te brengen. Want zeg nu zelf: wie rijdt graag met een kindje van 3-4 maanden tijdens de winter en met de fiets naar de andere kant van 't stad? Zelf waren wij gewoon niet in de mogelijkheid om Wolf met de auto te brengen en te komen halen. Robs uren zijn nu eenmaal niet aangepast aan crèche-uren, aangezien hij dagelijks in de file staat, en een tweede auto (enkel en alleen voor het crèchevervoer) leek ons al helemaal absurd.

Tinkelbel is in essentie een mooi initiatief. Maar ik zou er eigenlijk voor durven pleiten om met twee verschillende wachtlijsten te gaan werken: 1 voor 'late' inschrijvers (om welke reden dan ook: gewijzigde werksituatie, verhuis, gewijzigde gezinssituatie), met zoals nu toewijzing kort voor de gewenste opvangdatum, en daarnaast 1 voor gewone inschrijvingen, waarop men ten vroegste (!) kan inschrijven bij acht weken zwangerschap (maw: na de eerste echo - dus geen goocheltruuks met verwachte bevallingsdata), en waar toewijzingen redelijk onmiddellijk na inschrijving gebeuren. Het zou in ieder geval vermijden dat mensen die reeds een jaar op de wachtlijsten staan vlak voor of vlak na hun bevalling nog te horen krijgen dat er géén plek is. En om het helemaal te laten werken, zouden alle kinderopvang-initiatieven het criterium 'echt al zwanger zijn' moeten hanteren. Want laat ons wel wezen: de zogenaamde 'alternatieven'-lijst die je van Stad Gent krijgt toegestuurd, staat vol met initiatieven die eigenlijk al anderhalf jaar op voorhand staan volgeboekt. Die lijst heeft mij in ieder geval heel veel frustratie en traantjes bezorgd, maar geen oplossing. Ongelofelijk wat je daar soms te horen krijgt (weet je dat er, toen ik belde begin november 2007, al crèches waren die vol zaten tot december 2010?). Buurtbewoners zouden iig op beide wachtlijsten voorrang moeten krijgen. Maar dat impliceert natuurlijk ook een voldoende aanbod in elke Gentse wijk. En daar wringt het schoentje, uiteraard. Laat er dus maar eerst eens snel (proactief, en niet reactief) gewerkt worden aan voldoende plaatsjes.