Kinderopvang

Toen we pas wisten dat er een tweede kindje zat aan te komen, hebben we ons snel-snel ingeschreven voor een plekje in een stadskribbe (bij voorkeur die waar Wolf ook al gaat, het zou toch maar al te belachelijk zijn...). Nu, onze wedervaren bij vorige aanvraag in gedachten houdend (we hebben méér dan geluk gehad dat we op de valreep - toen Wolf al geboren was nb, in juli 2008 - nog te horen kregen dat er alsnog een - zij het deeltijds - plekje vrij was in de kribbe waar we nu erg tevreden over zijn), begint de stress toch weer wat te groeien. Voorbarig misschien. Laat ons hopen. Bij dat tweede kindje gaan we er nu eenmaal van uit dat een aantal feiten extra in ons voordeel spelen: het feit dat Wolf, zoals gezegd, al in de kribbe zit en het feit dat we wijkbewoners zijn (we gaan zelfs op 200 m van de crèche wonen). In ons nadeel spelen dan weer: we zijn hoger opgeleid, werken, spreken allebei Nederlands en ik ben geen alleenstaande moeder... Ik weet niet waarom, wellicht komt het door de hormonen, maar de schrik slaat me weer om het hart. In de crèche heeft men ons gezegd dat het 'in 90% van de gevallen (broertjes en zusjes + wijkbewoners)' echt wel io komt. Maar... sociologen doen het dan misschien graag met 90 of 95% betrouwbaarheid... in dit soort van gevallen wil ik graag zo snel mogelijk zekerheid.

Te meer nu. Ik krijg een nieuwe functie vanaf 1 januari. Een droomjob, zeg maar, nog altijd bij dezelfde werkgever (terwijl ik tot voor twee weken zeker was dat ik werkloos zou zijn op 1 april 2010). Da's leuk, zelfs fantastisch, en het bespaart me alvast de stress van het solliciteren. Maar aan alles zit een negatief kantje vast: ik moet me (strikt) aan 15 weken moederschapsrust houden en heb beloofd geen extra verlofdagen, ouderschapsverlof en wat weet ik allemaal op te nemen nadien. Die scenario's zijn gewoon uitgesloten: het onderzoek komt zwaar in de problemen wanneer ik er niet sta op 1 augustus, en men kan me niet vervangen. Dat is voor Rob net zo (hoewel 1 maandje ouderschapsverlof nog net zou gaan, in acute nood). Het is dus niet alleen van graag willen. Het is ook van moeten. En tijdelijke fulltime grootouderopvang zal bij ons ook geen optie zijn (en verwachten we overigens ook niet).

En neen: mijn zoektocht naar onthaalmoeders en mini-crèches heb ik deze keer snel afgesloten. Overigens: ik moet alles met de fiets kunnen doen, met twee kleine prutskes, en zoveel (niet-stedelijke) initiatieven zijn er niet in onze buurt. Na een 22-tal tevergeefse telefoontjes vorige keer (toen ik nog géén 10 weken zwanger was van Wolf), weet ik nu al dat die zoektocht naar niet-officiële oplossingen dikwijls gewoon zinloos is (tenzij je onwaarschijnlijk veel geluk hebt). En veel frustratie en stress oplevert. Je kan je niet voorstellen hoe onbeleefd of ronduit sarcastisch sommigen aan de telefoon zijn - 'Mevrouw, onze plaatskes zitten al vol voor het komende anderhalf jaar, ge zult een beetje rapper moeten zijn in de toekomst ze'. Neen, wij hebben onze tweede spruit (ook) niet ingeschreven vooraleer hij/zij verwekt was. Dat druist trouwens volledig in tegen mijn principes. Ik krijg er de kriebels van dat sommige mensen dit blijkbaar wel doen (en dat kribbes dat toelaten).
Maar er zijn wel vier stadskribbes in de onmiddellijke omgeving (waaronder die waar Wolf gaat), dus in mijn achterhoofd speelt nog altijd 'Dat kán toch niet, dat er dan voor ons in geen van de vier een plaats is' (nu ja, na de voorbije ervaringen weten we dat dat wel degelijk kan).

Anderzijds... nu dat contracteinde er niét komt, is het behoorlijk jammer dat ik me niet meteen heb ingeschreven voor een plaatsje via mijn werkgever (wel echt ver voor mij, maar toch een mogelijke noodoplossing). Maar ja, ik had er, toen ik pas wist dat ik zwanger was (en eigenlijk zolang mijn nieuw contract niet io is) ook helemaal geen recht op. Alsnog proberen misschien? Hoewel ik weet dat het rijkelijk laat is op 18 weken? (Zij hanteren wel een first come, first get - regel, en studenten krijgen voorrang, dus ik mag het wellicht toch vergeten, maar proberen staat vrij he...)