Het is officieel. Diep van binnen ben ik eigenlijk een man, een stoere vent. Niet alleen blijkt mijn ringvinger-wijsvinger ratio langs geen kanten te kloppen (overigens, ik herken me nochtans niet in het profiel van diegenen met een langere ringvinger...), maar nu lees ik ook dit artikel in de krant:
Bij ons is het dus net andersom. Wakker worden van babygeluiden? Ja, de eerste zes weken na mijn bevalling wel nog... Overdag klopt het wel dat ik sneller reageer als er ergens een (ander) kindje huilt, maar 's nachts ben ik eigenlijk met geen stokken wakker te krijgen. Rob hoort Wolf altijd meteen. Ik moet wel toegeven dat ik, sinds deze zwangerschap, wel gevoeliger ben voor zijn gehuil 's nachts. En vooral voor zijn hysterisch gekrijs 's ochtends :(
Nog een geluk dat ik zwanger ben van mijn tweede kind, of ik zou echt beginnen twijfelen aan mezelf (en jaaaa, ik ken het concept van gemiddelden en weet dat ik gewoon de uitzondering op de regel ben).
Wolf en Arthur
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
1 opmerking:
Ik las dat artikel ook. Hier klopt het (helaas) wel. Mijn man kan soms zitten opscheppen 'en hij heeft vannacht doorgeslapen' en dan moet ik hem met een kuchje uit die illusie helpen :-)
Een reactie posten