Met het sibje...

... gaat alles ondertussen goed. Deze ochtend mocht ik nog eens op controle (jammer genoeg enkel bij de vroedvrouw, dus geen echo gehad). Het duurde even vooraleer ze hem/haar kon spotten, maar hij/zij bleek zich ergens helemaal achteraan verscholen te hebben. Oef!
Met mij gaat alles ook nog redelijk goed, danku, al heb ik de raad gekregen om nog een ietsiepietsie meer te proberen rusten (behalve mijn werk mag ik eigenlijk niet te veel uitspoken in huis, wat een goed excuus is om het hier een beetje rommelig te laten wezen), en moet ik een beetje extra opletten vanwege mijn veel te lage bloeddruk (9/4, en dat schijnt niet zo heel goed te zijn - de vroedvrouw dacht dat ik elk moment kon flauwvallen). Ach ja, tijdens mijn vorige zwangerschap is die bloeddruk pas in week 31 eventjes boven de 11/6 gegaan. En ik voel mij dus niet extreem slapkes of zo. Raar. 'k Zal dus maar die fles met extra vitaminen (+ ijzer) halen, heb mij hier ook al een zakske zoute pinda's gekocht en vanaf vanavond moet er alvast wat meer zout op de patatten en in de soep. Als er iemand bijkomende tips heeft, mag hij ze hier ook altijd posten. Ik moet er wel bij vertellen dat ik al heel mijn leven een tamelijk lage bloeddruk heb.

Met Wolf ook alles ok. Vanaf half november mag hij/moet hij gaan wennen in de oudere groep in de kribbe. Het zou de bedoeling zijn dat hij begin december of midden december definitief van groep verandert.
Qua 'vaardigheden' en 'maturiteit' zit hij met zijn 16 maanden heel goed op schema, dus daar verwachten de kinderverzorgsters geen problemen, maar hij is de laatste tijd wel heel erg aan één specifieke kinderverzorgster gehecht, en dat zou de zaken wel wat kunnen bemoeilijken. Lees: er zijn, door ziektes, al heel wat vervangsters geweest de laatste tijd, en die ene kinderverzorgsters is/was de enige vaste factor. Van zodra zij de ruimte verlaat (en een invalster blijft alleen achter) geraakt onze kleine man in paniek, of klampt hij zich erg aan haar vast. Het vreemde is dat wij daar thuis eigenlijk niet zo veel van merken. Er komt hier de laatste tijd nochtans heel wat (vreemd en minder vreemd) volk over de vloer, en als we hem alleen laten duurt het huilen (als er al gehuild wordt) zeker niet langer dan 10 minuten.
Ik heb dan maar voorgesteld dat ik zeker ook een aantal keren een uurtje met hem ga wennen, omdat ik het gevoel heb dat hij net iets beter aanvaardt dat ik hem (bij vreemden) achterlaat.

't Arm schaap is nu natuurlijk, door de toestanden thuis, wel een beetje zijn kluts kwijt, maar begint toch min of meer te snappen dat mama hem niet kan dragen. Hij vraagt ook niet meer expliciet aan mij om hem op te pakken, en als ik op de grond zit, komt hij spontaan bij mij knuffelen/op mijn knie zitten. 't Is dus best wel een flexibel kind. Ik ben er dan ook van overtuigd dat het (na een poosje) in de kribbe ook wel los zal lopen. Meer nieuws half december :)