Dat Wolf heel veel begint te begrijpen, wordt ons dag na dag duidelijker. Wanneer we vragen 'Wil je graag een boterhammetje?', spurt hij naar de keuken en probeert hij de broodzak tot bij ons te brengen. Wanneer we nog maar over 'opruimen' beginnen, gaat hij meestal spontaan alle losliggende voorwerpen (schoenen, zijn favoriete objecten, eerst) verzamelen. En daarnet, toen we vroegen 'Wolf, wordt het geen tijd voor een vers pampertje?', dook hij tussen zijn benen, naar zijn pamper wijzend.
'Pampertje' zegt hij overigens ook zelf al ['pap'tje']. We moeten opletten om niet iedereen keer in de lach te schieten als hij het probeert te zeggen, maar grappig is het wel. En nog meer fascinerend: hij legt sinds heel kort ook de link tussen een 'plasje doen' en een pampertje, want wanneer hij me volgt tot in de badkamer en ik uitleg dat mama... welja... dan brengt hij me spontaan een pampertje. Zo lief! Net zoals hij onze en zijn schoenen brengt wanneer hij 'wandelen' heeft opgevangen.
Nu nog zelf praten, en de communicatieproblemen zijn van de baan.
Wolf en Arthur
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten