Met officieel een vierde oorontsteking, nog net binnen een tijdspanne van vier maanden, kregen wij vrijdag een doorverwijzing naar een NKO (ORL)-arts voor Wolfje. Buisjes zullen wellicht onvermijdelijk zijn. De dokter wist me trouwens te vertellen dat ik er niet moet op rekenen dat nummer twee gespaard zal blijven van oorontstekingen: als de papa daar als peuter veel last van had, mag je er donder op zeggen dat alle kindjes dezelfde kwaal zullen hebben. Het blijkt iets wat met bijna 100% zekerheid via de vader aan zijn kroost wordt doorgegeven. Zo blijkt uit (recent) onderzoek.
Langdurig en uitsluitend borstvoeding geven kan het alleen maar wat uitstellen (zo ook bij Wolfje, zijn eerste oorontsteking kwam er pas op 13,5 maanden), maar een mama met (als kind) gezonde oren blijkt niet zoveel uit te maken. Hehe. Leuk om weten. Overigens, als er eentje buisjes nodig heeft, hebben ze doorgaans allemaal buisjes nodig, want het heeft echt met een (overgeërfde) structuur van het oor/de gehoorgang te maken...
We shall see (en het wel overleven).
Wolf en Arthur
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
4 opmerkingen:
Janne heeft er ook al gekregen. De papa ook gezegend met slechte oren (krijgt er nog jaarlijks) en ik heb er als kind ook gehad. Kleine ingreep en achteraf hebben ze veel minder pijn (en snotneuzen, als ze de poliepen ook doen ondertussen). Succes!
We zijn ongelofelijk hoopvol. Wolf is overigens ook al zeer communicatief, maar dan vooral met gebaren (hij toont heel goed wat hij wil, maakt zowat alles duidelijk met zijn mimiek en begrijpt heel goed wat we hem vragen). Woordjes correct uitspreken/herhalen lukt echter nog niet goed, en de huisarts dacht dat dit toch misschien zou kunnen komen door gehoorverlies tgv de herhaaldelijke/bijna chronische oorontstekingen. Ik ben zeer benieuwd wat het verdict zal zijn.
Wij dachten dat ook edoch dat heeft niet geholpen. Maar soit, praten doen ze uiteindelijk allemaal. Janne begint nu pas deftig te babbelen eigenlijk (2 jaar gepasseerd)
Mij maakt het ook niet uit, hij mag praten wanneer hij wil (en zowel zijn papa als zijn mama hebben naar het schijnt nagenoeg gezwegen tot wanneer ze naar school gingen, om dan meteen aan de volzinnen te beginnen). Feit is dat hij wel degelijk praat, maar de /m/, /p/, /b/ en /n/ constant door elkaar gooit. Een 'banaan' is dus voor hem de ene keer een 'babaa' en de volgende keer een 'mabaa'. En hij reageert ook dikwijls niet meteen wanneer we zijn naam zeggen (moeten soms drie keer roepen). Nu ja, ook dat dromerige is een familietrek dus... :)
Een reactie posten