Gisteren ging Wolf voor het eerst wennen in de peutergroep. Dat bleek iets beter mee te vallen dan gevreesd, waarmee we niet te vroeg willen juichen... Wolf heeft alles eens goed bekeken, vanop een afstand, zijn begeleidsters rokken of hand vasthoudend. Het viel ons naderhand op hoe treffend andere mensen onze zoon kunnen typeren. Juf G. zei het zo: "Het is niet dat hij echt zo mensenschuw is, of bang, of onzeker,maar Wolf moet gewoon de nodige tijd krijgen om alles maar dan ook alles (tot in het kleinste detail) eerst eens gezien en betast te hebben, zodat hij alles tot in de puntjes kan begrijpen, vooraleer hij een nieuwe omgeving gaat vertrouwen." Zij verwacht dan ook geen grote huilbuien, als het maar langzaam, op 't gemakje, wordt aangebracht. Vandaag, zo verwachtte ze, zou hij wellicht ook al eens een speelgoedje aanraken.
We waren hem samen gaan ophalen, en toen we deze karakterschets van onze zoon hoorden, keken we naar elkaar en dachten we (over de andere): "Ja, zo is Rob/Maya eigenlijk ook wel. Ten voeten uit."
Wat was dat ook alweer van die appel en die boom?
Wolf en Arthur
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
2 opmerkingen:
Niet ver inderdaad, me dunkt! :-)
Nu, ze zullen hem dan ook niet snel bij zijn pietje hebben, zoals we dat hier zeggen :-).
Schoon gezegd :)
Een reactie posten